Κατεβαίνει και χάνεται! Κόκκος- κόκκος, αργά και βασανιστικά κυλάει αναμετρώντας τους μήνες και τα χρόνια. Κάθε κόκκος κι ένας χρόνος ζωής, της δικής μου ζωής, περνά χωρίς τύψεις από το στενό πέρασμα της λεπτεπίλεπτης κλεψύδρας αλλάζοντας τελεσίδικα στρατόπεδο από το βόρειο στο νότιο, στον πάτο του καλοδουλεμένου γυαλιού, τσαλαπατώντας τη χαρά της νιότης, σπρώχνοντάς την σε βαθειά γεράματα.
Η ζωή μου, τώρα στη μέση της, λίγο-λίγο παρά τη θέλησή μου, θα μαζευτεί πυκνός καπνός, πολύχρωμη κλωστή που κλείνει το κουβάρι της.. Κόκκος-κόκκος θα σχηματίσει ένα βουνό από θύμησες, στιγμές χαράς και λύπης. Κάποιο χέρι θα τη μαζέψει τότε για να την τοποθετήσει στη σειρά, μαζί με τις χιλιάδες, εκατομμύρια άλλες κλεψύδρες –βασανισμένες, τελειωμένες αφυδατωμένες ζωές, όλες ανθρώπινες, η δική σου, του διπλανού.
Η δική μου ζωή! Πώς άρχισε; Αναρωτιέσαι; Σπόρος μικρός σε καρπερή, ζεστή μήτρα, βλάστησα και μεγάλωσα στην μεγαλούπολη, στο κλεινόν άστυ, την γλυκοτραγουδισμένη Αθήνα. Ζεστάθηκα στον ήλιο της, έμαθα εκεί να γράφω, να διαβάζω. Μέτρησα εκεί τις δεκαετίες της παιδικής ηλικίας, της εφηβείας, της ενηλικίωσης, εκεί και της ωριμότητας. Στο φώς του Αττικού ουρανού έπαιξα, περπάτησα και σεργιάνισα στις όμορφες γειτονιές της πόλης μου. Με τις πρώτες μοσχοβολιές της Άνοιξης και ερωτεύθηκα! Τα βήματά μου, σπρωγμένα από ένα πρακτικό μυαλό που διέπει οικονομία και ορθολογισμός, με οδήγησαν στα σκαλιά της Α.Σ.Ο.Ε.Ε. Για τέσσερα χρόνια μελέτησα τα οικονομικά της βιβλία αποκτώντας τον τίτλο του οικονομολόγου-λογιστή. Ξεδιπλώνοντας το έμφυτο, όπως οι άλλοι μου αποδίδουν, ταλέντο να ελκύομαι από καθετί ξένο και διαφορετικό , φόρτωσα στη φαρέτρα των γνώσεων μου, τρείς γλώσσες .Από τις τρείς, με κυνηγάει ακόμη μια, εκείνη του Δάντη και του Βοκκάκιου, αυτή του BEL PAESE που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου,γιατί στην Ιταλία, απέκτησα την πρώτη μου επαγγελματική εμπειρία, εισπράττοντας τον πρώτο μισθό, πλούτισα τις γνωριμίες μου, διεύρυνα τους ορίζοντές μου, ρούφηξα λίγο από το άρωμά της, έκανα τις εικόνες της όμορφα στιγμιότυπα και τις έσμιξα με τις δικές μου γνήσια Ελληνικές. Τις πήρα έπειτα μαζί μου στην Αθήνα, όπου τελειοποίησα την ιταλική γλώσσα και επιδόθηκα σε εργασιακές αναζητήσεις, όπως στο λογιστήριο της ΕΡΤ, για να με κερδίσει τελικά ο τραπεζικός τομέας, τα δάνεια, οι εταιρείες, οι ισολογισμοί!
Περιδιαβαίνοντας τα σοκάκια της Βερόνας, με κέντρισε με το βέλος του ο μικρός θεός, ο Έρωτας. Τον πήρα μαζί μου σύντροφό μου, φέρνοντάς τον στην Ελλάδα ερωτικό μετανάστη. Ταξιδέψαμε μαζί από την πολύπαθη Αθήνα στην πάτρια Καλαμάτα που έγινε η δική μου Ιθάκη, φιλόξενο λιμάνι, τόπος της εργασιακής μου δραστηριοποίησης μέχρι τον καιρό της ωριμότητάς μου και της οικονομικής του τόπου μου ευημερίας.
Ο κόκκος τώρα έφτιαξε μικρό βουνό από κόκκους που κατεβαίνουν, όλο κατεβαίνουν. Προλαβαίνω ακόμη να σου πω για την εποχή της οικογενειακής μου γαλήνης, της δημιουργίας δυο νέων βλαστών στo γενεαλογικό της ζωής μου δένδρο, του γιού και της κόρης μου.
Προφταίνω να σου πω για τις νέες μου ενασχολήσεις σε συλλόγους, σχολικούς, θεατρικούς, πολιτιστικούς της μικρής μου πόλης, της Καλαμάτας, για το σαράκι που με τρώει: το γράψιμο. Γλυκά, αργά και βασανιστικά, εισχωρεί σε κάθε κύτταρο του νου μου και με σπρώχνει! Όλο με σπρώχνει να σκαλίζω στο χαρτί: Μικρούς, μεγάλους, μαύρους καλικάντζαρους σε μέγεθος Α4. Χορεύουν τώρα μπρος τα μάτια μου κουβεντιάζουν για τις ιστορίες των ανθρώπων πραγματικές, φανταστικές, σύγχρονες κι ‘ αλλοτινές,,
Οι κόκκοι κυλούν, περνούν, αργά και αδιάκοπα, φορτώνονται με χρώματα, κάθε λογής αρώματα, λύπες και χαρές, ανεκπλήρωτα όνειρα, χαμένες αγάπες, προδομένες φιλίες, πονεμένα τραγούδια της ψυχής μου.
Σκύβω και κοιτώ. Όλοι τους έχουν χαραγμένο πάνω το όνομά μου, περνούν από μπροστά μου και με περιγελούν. Τρέξε ψυχή μου, πριν ο τελευταίος κόκκος περάσει τον λαιμό της κλεψύδρας. Τρέξε, γέλασε, δημιούργησε, ανάπνευσε, ζήσε!
Η ζωή μου, τώρα στη μέση της, λίγο-λίγο παρά τη θέλησή μου, θα μαζευτεί πυκνός καπνός, πολύχρωμη κλωστή που κλείνει το κουβάρι της.. Κόκκος-κόκκος θα σχηματίσει ένα βουνό από θύμησες, στιγμές χαράς και λύπης. Κάποιο χέρι θα τη μαζέψει τότε για να την τοποθετήσει στη σειρά, μαζί με τις χιλιάδες, εκατομμύρια άλλες κλεψύδρες –βασανισμένες, τελειωμένες αφυδατωμένες ζωές, όλες ανθρώπινες, η δική σου, του διπλανού.
Η δική μου ζωή! Πώς άρχισε; Αναρωτιέσαι; Σπόρος μικρός σε καρπερή, ζεστή μήτρα, βλάστησα και μεγάλωσα στην μεγαλούπολη, στο κλεινόν άστυ, την γλυκοτραγουδισμένη Αθήνα. Ζεστάθηκα στον ήλιο της, έμαθα εκεί να γράφω, να διαβάζω. Μέτρησα εκεί τις δεκαετίες της παιδικής ηλικίας, της εφηβείας, της ενηλικίωσης, εκεί και της ωριμότητας. Στο φώς του Αττικού ουρανού έπαιξα, περπάτησα και σεργιάνισα στις όμορφες γειτονιές της πόλης μου. Με τις πρώτες μοσχοβολιές της Άνοιξης και ερωτεύθηκα! Τα βήματά μου, σπρωγμένα από ένα πρακτικό μυαλό που διέπει οικονομία και ορθολογισμός, με οδήγησαν στα σκαλιά της Α.Σ.Ο.Ε.Ε. Για τέσσερα χρόνια μελέτησα τα οικονομικά της βιβλία αποκτώντας τον τίτλο του οικονομολόγου-λογιστή. Ξεδιπλώνοντας το έμφυτο, όπως οι άλλοι μου αποδίδουν, ταλέντο να ελκύομαι από καθετί ξένο και διαφορετικό , φόρτωσα στη φαρέτρα των γνώσεων μου, τρείς γλώσσες .Από τις τρείς, με κυνηγάει ακόμη μια, εκείνη του Δάντη και του Βοκκάκιου, αυτή του BEL PAESE που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου,γιατί στην Ιταλία, απέκτησα την πρώτη μου επαγγελματική εμπειρία, εισπράττοντας τον πρώτο μισθό, πλούτισα τις γνωριμίες μου, διεύρυνα τους ορίζοντές μου, ρούφηξα λίγο από το άρωμά της, έκανα τις εικόνες της όμορφα στιγμιότυπα και τις έσμιξα με τις δικές μου γνήσια Ελληνικές. Τις πήρα έπειτα μαζί μου στην Αθήνα, όπου τελειοποίησα την ιταλική γλώσσα και επιδόθηκα σε εργασιακές αναζητήσεις, όπως στο λογιστήριο της ΕΡΤ, για να με κερδίσει τελικά ο τραπεζικός τομέας, τα δάνεια, οι εταιρείες, οι ισολογισμοί!
Περιδιαβαίνοντας τα σοκάκια της Βερόνας, με κέντρισε με το βέλος του ο μικρός θεός, ο Έρωτας. Τον πήρα μαζί μου σύντροφό μου, φέρνοντάς τον στην Ελλάδα ερωτικό μετανάστη. Ταξιδέψαμε μαζί από την πολύπαθη Αθήνα στην πάτρια Καλαμάτα που έγινε η δική μου Ιθάκη, φιλόξενο λιμάνι, τόπος της εργασιακής μου δραστηριοποίησης μέχρι τον καιρό της ωριμότητάς μου και της οικονομικής του τόπου μου ευημερίας.
Ο κόκκος τώρα έφτιαξε μικρό βουνό από κόκκους που κατεβαίνουν, όλο κατεβαίνουν. Προλαβαίνω ακόμη να σου πω για την εποχή της οικογενειακής μου γαλήνης, της δημιουργίας δυο νέων βλαστών στo γενεαλογικό της ζωής μου δένδρο, του γιού και της κόρης μου.
Προφταίνω να σου πω για τις νέες μου ενασχολήσεις σε συλλόγους, σχολικούς, θεατρικούς, πολιτιστικούς της μικρής μου πόλης, της Καλαμάτας, για το σαράκι που με τρώει: το γράψιμο. Γλυκά, αργά και βασανιστικά, εισχωρεί σε κάθε κύτταρο του νου μου και με σπρώχνει! Όλο με σπρώχνει να σκαλίζω στο χαρτί: Μικρούς, μεγάλους, μαύρους καλικάντζαρους σε μέγεθος Α4. Χορεύουν τώρα μπρος τα μάτια μου κουβεντιάζουν για τις ιστορίες των ανθρώπων πραγματικές, φανταστικές, σύγχρονες κι ‘ αλλοτινές,,
Οι κόκκοι κυλούν, περνούν, αργά και αδιάκοπα, φορτώνονται με χρώματα, κάθε λογής αρώματα, λύπες και χαρές, ανεκπλήρωτα όνειρα, χαμένες αγάπες, προδομένες φιλίες, πονεμένα τραγούδια της ψυχής μου.
Σκύβω και κοιτώ. Όλοι τους έχουν χαραγμένο πάνω το όνομά μου, περνούν από μπροστά μου και με περιγελούν. Τρέξε ψυχή μου, πριν ο τελευταίος κόκκος περάσει τον λαιμό της κλεψύδρας. Τρέξε, γέλασε, δημιούργησε, ανάπνευσε, ζήσε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου