Διαβολίτσι Αύγουστος 2016 από την εκδήλωση "Τα χρώματα του χρόνου"

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Χρόνε, άσπονδε εχθρέ, Σε ψάχνω….

Στο άδειο βλέμμα του φτωχού,

Στου άτυχου μετανάστη την κούφια ελπίδα.

Στους κουρασμένους επιβάτες της γραμμής

Βικτώρια Πειραιά που διπλωμένες ψυχές παραδίνονται

Στα μαύρα σου γρανάζια.

Στις γκρίζες ζώνες τ’ ουρανού σαν χειμωνιάζει

Σ’ αναζητώ…

Στις σκουροπράσινες κορφές βουνών περήφανων

Που γέρνουν σιωπηλά στο λυκαυγές.

Στου γλάρου το λευκό το πέταγμα

Που αρπακτικά ζυγίζεται πάνω στο θήραμά του μ΄ήχο θανάτου.

Στα μαβιά τα χρώματα των αισθημάτων μας

Σαν έρμαια τ΄ανέμου τα σκορπάμε.

Στις κόκκινες τις θύμησες απ’ τα αθώ παιδικά μας καλοκαίρια

Στο γαλανό το ξύπνημα από έρωτα άσπρο-γλαυκό που τραγούδησε ο Ελύτης,

Στις άσπρες ξενοιασιές των κυκλαδόσπιτων τ’ Αιγαίου.

Στις πρώτες  ρυτίδες που αυλακώνουν, χαρακιές ατίθασες

Τα αμήχανα χαμόγελά μας.

Στον αδιάκοπο και βαρετό ρυθμό του ρολογιού

Τάνγκο χορεύεις σκορπώντας ξέφτια τη ζωή μας,

Υφάδια ακριβά στο διάφανο μανδύα σου.

Σε βρίσκω χρόνε πάλι και παντού,’

 ‘

«Δε μου ξεφεύγεις ούτε εσύ», μου λες

Και χάνεσαι στο διάβα με το πρωινό τ΄αγέρι.