E-MAILS ΕΝΑΝΤΙΟΝ CARTES POSTALES

Τις έχουμε στείλει από τα πιο απίθανα μέρη του κόσμου, τις έχουμε υπογράψει με τα πιο καλλιγραφικά μας γράμματα, μας τις έστειλαν με χαιρετίσματα φίλοι και γνωστοί. Τα μικρά ταχυδρομικά δελτάρια ή cartes postales όπως έχει επικρατήσει να τα ονομάζουμε- δανειζόμενοι λέξεις της Γαλλικής γλώσσας- αναμφίβολα αποτελούν το απαραίτητο souvenir που έχουμε αγοράσει, ταχυδρομήσει, ενίοτε δε και συλλέξει σαν αδιαμφισβήτητο μάρτυρα των τόπων που επισκεφθήκαμε. Δανειζόμενες θέματα  από την ελληνική φύση, τα νησιά και τα ιστορικά μνημεία της χώρας μας ή άλλων τουριστικών τόπων, αποτέλεσαν για χρόνια σημαντική μορφή επικοινωνίας με τ’ αγαπημένα μας πρόσωπα.

Για δεκαετίες, η αγορά μιας τέτοιας κάρτας αποτελούσε το «must» των διακοπών μας. «Φέρε μου κάποια κάρτ-ποστάλ», « Στείλε μου μια κάρτα με τη διεύθυνση σου να σου γράψω», ήταν οι συνηθέστερες παραγγελίες πριν αναχωρήσει κάποιος για ένα ταξίδι.

Για δεκαετίες ολόκληρες, η έκδοσή τους από τους εξειδικευμένους εκδοτικούς οίκους, αναπτύχθηκε τόσο πολύ δημιουργώντας μια μορφή τέχνης, όπου οι διάφοροι εκδότες τουριστικών εντύπων συναγωνίζονταν μεταξύ τους σε θέματα, χρώματα και ποιότητα χαρτιού, οδηγώντας έτσι σε έναν άτυπο διαγωνισμό φωτογραφίας και εκτύπωσης.

Δεν έλειπαν φυσικά και τα μικρά φωτογραφικά λευκώματα τα οποία ξεδιπλώνονταν αποκαλύπτοντας τις κυριότερες ομορφιές μιας περιοχής ή τα έργα τέχνης μιας πόλης, αντικαθιστώντας έτσι τη φωτογραφική μηχανή εκεί όπου η κάμερα απαγορευόταν ή όπου το κόστος αγοράς ενός τουριστικού οδηγού απέτρεπε τον τουρίστα από την αγορά του.

Σήμερα, οι όμορφες αυτές cartes postales μόλις και μετά βίας θα βρεθούν στα τουριστικά καταστήματα, ο αριθμός δε και η ποικιλία των θεμάτων τους συνεχώς περιορίζονται. Ο σημερινός τουρίστας δεν θα αγοράσει παρά μερικές μόνο, με κάποια από τα διασημότερα γλυπτά (όπως ας πούμε του Παρθενώνα) που κοσμούν τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου, κυρίως εκεί που είναι δύσκολη  η φωτογράφιση.

Πολλοί από  εμάς σήμερα, τις έχουμε  καταχωνιασμένες και σκονισμένες σε παλιά συρτάρια και γραφεία μέσα σε παλιά κουτιά από παπούτσια ή στην καλύτερη περίπτωση  βρίσκονται σε άλμπουμ αρχειοθετημένες από τους συλλέκτες του είδους με τις σχετικές λεζάντες  «Ενθύμιον Αθηνών 1936»ή γραμμένο στα Αγγλικά «GREETINGS FROM MYKONOS» RHODES BY NIGHT και άλλα.

Εκείνο όμως που στις μέρες μας  έχει εκλείψει περισσότερο δεν είναι τόσο αυτή η ίδια η κάρτα όσο η διαδικασία που ακολουθούσαμε για την αποστολή της. ‘Έτσι την επιλέγαμε ανάμεσα σε τόσες άλλες με παρόμοια θέματα, την γράφαμε με ανυπομονησία και κάποτε με λαχτάρα να επικοινωνήσουμε ή να κάνουμε έκπληξη  στα φιλικά μας πρόσωπα. Δεν χρειαζόμαστε φάκελο, παρά εκείνο το μικρό χρωματιστό οδοντωτό χαρτάκι με την πλούσια ποικιλία- το γραμματόσημο- που επικολλούσαμε πάνω από τη διεύθυνση του παραλήπτη. Πολλές χώρες εξέδιδαν θαυμάσια γραμματόσημα που απεικόνιζαν διάσημες προσωπικότητες ή έργα τέχνης. Έτσι όταν διαλέγαμε ένα γραμματόσημο προσθέταμε στην προσεκτικά διαλεγμένη κάρτα, μια στιγμή ιστορίας..

Η ιεροτελεστία αυτή πια σιγά-σιγά αργοπεθαίνει. Η χρήση του internet έχει εκτοπίσει στις μέρες μας τη γραπτή επικοινωνία σε χαρτί. Η ευκολία και η ταχύτητα που προσφέρει στην αποστολή και τη λήψη μηνυμάτων το καθιστά απαραίτητο όχι μόνο για εργασία αλλά και για διασκέδαση. Φτάνει μόνο ένα μαγικό κλικ! και το μήνυμα έφθασε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο που υποκαθιστά μέρα με τη μέρα τον ταχυδρόμο. Εκείνος πια δεν φτάνει στην πόρτα μας παρά μόνο για να μας παραδώσει λογαριασμούς και ειδοποιήσεις της εφορίας. Οι άνθρωποι έχασαν έτσι με τον καιρό την ικανότητα να επικοινωνούν γράφοντας οι ίδιοι γράμματα, το χαρτί νικήθηκε από την οθόνη. Σε λίγα χρόνια πιθανόν τα γραμματόσημα, οι επιστολές και οι κάρτες να αποτελούν αξιοπερίεργο!

 Νιώθουμε όμως άραγε την ίδια συγκίνηση όταν λαμβάνουμε ένα e-mail; Σίγουρα όχι και ούτε θα το έχουμε σωσμένο μετά από χρόνια, χάνοντας έτσι τη δυνατότητα να διατηρήσουμε ένα κομμάτι της προσωπικής ή καλύτερα της οικογενειακής μας ιστορίας, αφού οι κάρτες που παλιά συνηθίζαμε  να στέλνουμε από τις τουριστικές μας επισκέψεις συνιστούν μέρος των εμπειριών μιας ζωής. Όταν τις ξεφυλλίζουμε μαζί με φίλους θα  μας ξυπνούν μια νοσταλγική διάθεση και συντροφικότητα. Καταχωνιασμένες ανάμεσα σε παλιά καπέλα, παλιά βιβλία, σκονισμένες οικογενειακές φωτογραφίες, θα είναι πάντα οι χειροπιαστές αναμνήσεις μας, οι ιστορίες της ζωής μας. Ας τις φυλάξουμε λοιπόν καλά για να τις παραδώσουμε ίσως κάποτε στα εγγόνια μας λέγοντάς τους τις  ιστορίες που κρύβουν τα ταξίδια μας σαν όμορφα παιδικά παραμύθια.

Μεσσηνιακός Λόγος 10.10.2013