ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΩ

  (ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ)

             

            Πώς φτιάχνονται οι λέξεις; Λέξεις σιωπής , προσμονής, εγκαρτέρησης, λέξεις που άλλοτε  στοιχειώνουν τις άγρυπνες νύχτες μας; Πώς ξεπηδούν φράσεις,

ζωή γεμάτες κι  αποκτούν μορφή σταλάζοντας στην ψυχή μας βάλσαμο; Πώς γίνονται του νου τα παιχνιδίσματα, της πένας μας παιχνίδια;

          Την απάντηση την έψαξα σε νου και σε καρδιά, μα δεν τη βρήκα. Τη γύρεψα κοιτώντας το άσπρο χαρτί που μαύρισα με ατίθασα, βιαστικά και χορευτά μπαστουνάκια. Την έψαξα στο ρυθμικό χτύπο του μολυβιού, στο μπιπ.. του κέρσορα, στα κενά που άφησα, άσπρα καθαρά στο κείμενό μου, κάποιες φορές,  τότε που  ζητιάνεψα  έμπνευση. Τότε, που κυνηγούσα την ακατάδεκτη λέξη στους διαδρόμους της σκέψης μου, ακόμη και στους πιο μακρινούς, Και, όταν εκείνη δεν ήθελε να έρθει, την καλόπιανα. Όταν  κι αυτό δεν  έπιανε, έκανα απλωτή και πήγαινα παρακάτω.

           Στον υποδόριο με κάποιον κόσμο μου, έρχονται θύμησες και ιστορίες που αναστατώνουν την ψυχή μου και τότε νιώθω, συνταιριάζοντάς τες στο χαρτί, να με κάποιον γίνομαι ένα με τη γλώσσα μου.  Σαν με κάποιον να κουβεντιάζω και με συντροφεύει.  Έτσι κι εγώ αισθάνομαι τυχερή αφού σε ό,τι γράφω, είναι σαν  ο Θεός να  μου χρωστά μια δεύτερη ζωή και μ’ αυτόν τον τρόπο να μου τη χαρίζει. Μ’ αυτό τον τρόπο, τις σκέψεις μου κι εγώ τις αφήνω, τις πλάθω λέξεις, να μιλήσουν μαζί σας στο χαρτί και να σας πουν κι αυτές τις ιστορίες τους.

                            

                                                       ΤΙΝΑ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΟΥ